Winderig Naples

Vandaag begon hier daylight saving time, de zomertijd, die net als in Nederland onder vuur ligt. Maar voor nu ging het nog gewoon door, dus toen we eenmaal goed wakker waren vanmorgen, was het al bijna negen uur. Jeuh! We zijn echt gewend. Gratis ontbijt beneden tot tien uur, dus als een speer douchen en aankleden en op naar het ontbijt. Standaard hotelontbijt, maar wel uitgebreid en netjes verzorgd met echte borden en bestek en geen plastic, alleen papieren koffiebekers. En wel goede koffie, ook fijn! Albert checkt op de camera’s even het thuisfront en we zien dat Esmee gezelschap heeft. Ze had ons al verteld dat Jose en Esperanza met kleine Cristian zouden komen eten en dat ze met Esperanza zou koken, maar blijkbaar heeft ook zus Susana met Jose Manuel besloten mee te komen. Zo leuk! We maken even contact via WhatsApp en zo eten we even virtueel met zijn allen. De lieverds hebben haar zo goed opgevangen daar en zij doet het maar, gewoon in grotendeels Spaans!

We blijven na het ontbijt hangen beneden, want Albert wil zijn blog schrijven en ik loop naar de wasserette, maar krijg duidelijk te horen dat ik voorlopig echt niet aan de beurt ben. De dame voor mij heeft vier trommels. Pff, nou zeg, eerlijk zullen we alles delen? Niet dus. Ik loop aangebrand naar beneden en voeg me bij Albert. Ook maar verslag schrijven dus, hij op de laptop, ik word steeds handiger om dat gewoon op mijn telefoon te doen, inclusief de foto´s. Ik heb mijn zware spiegelreflexcamera deze keer niet meegenomen, veel getwijfeld en hem tenslotte gewoon in Made gelaten voor de kerst, zodat ik de knoop door had gehakt voor vertrek 🙂 Mijn telefoon en deze Panasonic bridgecamera zijn samen prima. De camera heeft WIFI, dus ik kan de foto´s gewoon zonder draadjes of de kaart eruit halen overzetten naar de telefoon en zo uploaden. Techniek staat voor niets meer en ik kan zonder laptop eigenlijk alles regelen. Alleen de menu’s op het blog aanpassen doe ik echt alleen daarop.

Nadat we uitgeblogd zijn, heeft ´de bitch´ alles in de drogers zitten en vul ik alsnog twee machines met donkere en lichte was. Ja, ik weet het, sommige mensen wassen niet op vakantie, ik vind het heerlijk om met zo min mogelijk vuile was thuis te komen. En zo kan ik nog lekker de laatste dagen de fijnste dingen dragen, ook in het vliegtuig. Vanavond hebben we echt alles ingepakt wat we niet meer nodig hebben en de kleding voor morgen en overmorgen klaargelegd. Er wordt een tas klaargemaakt voor eventueel een nachtje extra in Barcelona en daarbij gaan de laatste toiletspullen dinsdagmorgen. De grote toilettas is ook al ingepakt. Ik zorg dat we nog voor vier dagen medicijnen bij de hand hebben en doe die alvast in de handbagage. Wij zijn dinsdag snel klaar voor vertrek. We vliegen pas om kwart voor zes in de middag, maar moeten ook nog een paar uur rijden naar Miami, dwars door de Everglades.

Enfin, na de was sloeg de klok al bijna half twee, dus besloten we eens wat te gaan doen. Op naar Naples Pier, maar daar waaide het zo hard, dat we niet eens de auto uitgegaan zijn. Dat deden we wel in Downtown Napels aan het Riverside Dock, waar we een hapje zijn gaan eten bij The Dock. We kregen een tafeltje naast een zeil waarmee de tent werd afgesloten, maar daar zat een enorm gat in en we waaiden bijna weg. Direct een andere tafel geclaimd en daar zaten we prima. We kozen allebei voor een Fish & Chips, want ondanks dat we geen grote vis-eters zijn, weten we wel dat die vaak erg lekker is hier. Niks te klagen, heerlijk droog krokante korst en superverse vis met lekkere frietjes.

Als we net zitten, waait een van die zeilen met een klap naar binnen en raakt een man aan een tafel naast ons tegen zijn hoofd. Kan best een flinke klap geven! Er werd direct geroepen om mensen om het zeil vast te zetten en de man zag er wat beduusd uit. Zijn vriendin echter gilde alles bij elkaar en snel kreeg ze een zak ijs om tegen zijn hoofd te houden. Er was geen bloed of zo te zien, maar je weet maar nooit natuurlijk. Manager erbij, klachtenformulier en al snel zat de man weer gewoon rustig met de groep te praten. Eind goed, al goed. Dachten we … maar nee, tien minuten later of zo kwamen er drie paramedics met een hoop apparaten. Even later nog twee met een ander uniform én een ambulance en tenslotte nog een police officer. Er werd gevoeld, gemeten, tot en met plakkers met elektroden en weet ik wat nog meer. De man onderging het allemaal rustig en leek volledig helder. De brancard verdween weer, maar verder bleef het hele spul.

Hier en daar werd al gemompeld dat het een theater was, puur om de centen en een aantal mensen van het management stonden de boel ook met lede ogen te bekijken. Tjonge, wat een circus! Onze serveerster beaamde ons gevoel en maakte het bekende geldgebaar. Wij zijn maar vertrokken en toen we de auto gehaald hadden en langs het restaurant terug reden, ging ook de ambulance weg. Ik heb eigenlijk meer medelijden met de restaurantmensen dan met die vent die dat ding tegen zijn kop kreeg. Ik vraag me alleen af of ze nu zelf al dat gedoe eisen of dat het een soort standaardprocedure is.

Ons volgende doel was Tin City. We kijken trouwens onderweg onze ogen uit naar de enorme villa’s, meer kastelen, die hier in deze wijk staan. We hebben al heel wat gezien onderweg, maar wonen aan de kust van Florida is toch wel een hele dure hobby volgens mij. Tin City is het tegenovergestelde, ontstaan door winkeltjes onder tinnen daken, golfplaatjes en nog steeds een verzameling kleine winkeltjes en restaurantjes, gelegen naast de plek waar de rondvaartboten vertrekken. Daarvoor vonden wij het veel te koud trouwens! Terwijl ik winkeltjes afschuim, kijkt Albert mensen en maakt stiekem foto´s. Ha, sommigen gooi ik weg, maar die zwarte kniekousen vond ik ook geweldig. Ik scoor eindelijk een paar leuke shirts voor de kleinzoons én we vinden cadeautjes voor Alberts winactie!

Ondertussen is het alweer bijna vijf uur en we besluiten lekker vers fruit te gaan halen voor het avondeten. Ik heb onderweg The Fresh Market gezien en dat is een paradijs van lekker vers eten. We scoren twee enorme bekers met aardbeien, bramen en besjes en kopen daar heel wat minder gezond een bus slagroom bij (ok, light :-)) en een ervan hebben we net lekker opgepeuzeld. De andere is voor morgen. Dan gaan we nog één dag genieten van Sanibel en Captiva, want er wordt beter weer verwacht dan vandaag.

Niet veel foto´s, maar het album is wel gevuld!

8 gedachten over “Winderig Naples

  1. Hallo, leuk om jullie de verhalen te lezen.ff weer terug in Florida. En dan nog een vraag? Volgens mij had jij voor het eerst usa-Sim hoe bevalt dat! Ik wil deze ook gaan aanschaffen maar ….nu de ervaringen horen. 🤣

  2. Jullie laatste dag denk ik ?
    Probeer nog goed te rusten,al hoe wel dat in die comfi stoelen ook wel lukt aan boord .
    Goede reis !

  3. Goede terugvlucht, jullie aan het pakken en ik naar bed zo. Je hebt het toch allemaal maar weer gedaan, alles plannen. Het zit er bijna op en het is ook weer heerlijk naar huis te gaan.
    Bedankt voor je heerlijke blogs.

Laat een reactie achter op Adriana Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s