Leven als een local

Bij de titel schiet ineens het Spaanse deuntje in mijn gedachten: ´Living la vida loca´, nou ja, half Spaans. Het gekke leven leven. Dat bedoel ik er in elk geval niet mee, want zo gek is het allemaal nog niet hier als je leeft als een ´local´, iemand die hier woont, op een van je laatste vakantiedagen. Als je de toeristische dingen wel een beetje gehad hebt, dan ga je gewoon een dagje alleen maar doen waar je zin in hebt.

Vandaag begon dat met het overslaan van het hotelontbijt maar een lekker begin van de dag bij de Front Porch, waar we eerder deze week zo lekker gegeten hebben. Echt, voor ons is buiten de deur ontbijten iets heel bijzonders, maar hier doen heel veel mensen dat. Het zit er dan ook gewoon bijna vol. Mannen die met andere mannen een enorm ontbijt wegwerken, vrouwen die genoegelijk samen een vorkje prikken, oudere stelletjes, jongelui, van alles door elkaar. Wij vinden het heerlijk en gezellig, een goed begin van de dag.

Daarna rijden we richting The Villages, waar Albert deze week een truckstop zag, maar eigenlijk miste waar ik hem op wees toen we er voorbij waren: de 75 Chrome Shop. Het 75 slaat op het nummer van de snelweg, het chrome is duidelijk heel veel blingbling wat aan vrachtwagens zit. Echt, je kijkt er je ógen uit, heel erg gaaf. En foto´s maken natuurlijk, voor de chauffeurs in de familie en vriendenkring, we kennen er genoeg. Ik scoor een schattig babycadeautje en Albert vindt een t-shirt van de zaak in zijn maat, maar jammer genoeg kan ik voor de kleinzoons niets vinden in hun maat.

Daarna gaan we naar ´Historic Downtown Ocala´. Het is overal hetzelfde, men bouwt moderne gebouwen in een oude stijl, zet wat van die antiek ogende lantaarnpalen en parkeermeters neer en dat is het geschiedenis. We vinden de huizen die wat verder van het centrum staan en duidelijk wel zo rond een eeuw oud zijn, veel en veel leuker. Dat zuidelijke, met hout en soms ook baksteen met die gezellige veranda’s en trappetjes met hier en daar al bloeiende bloemen, daar geniet ik enorm van! Ik vertel Albert over het restaurant in dat sfeertje wat de zusters van de ijssalon ons adviseerden, the Ivy House in Williston. Het is een dik half uur rijden, maar wel door het hartje van Ocala paardenland. Daar is op dit moment Live Oak International bezig, maar ja, geen paarden he? Gelukkig vindt hij de ranches en landerijen wel leuk om te zien.

In Williston stoppen we bij een heel druk restaurantje in een oud doktershuis. Het publiek bestaat uit diverse grotere groepen, maar ook gewoon grote stoere kerels die er lunchpauze houden. Ze zijn er bijna een beetje misplaatst op de sierlijke stoelen en tussen de bloemetjes, maar het smaakt hen duidelijk allemaal prima. Net als ons trouwens, heerlijk eten! Een paar gefrituurde kaasbolletjes vooraf en als hoofdgerecht een hamburgersteak (dus zonder broodje) en lekkere frisse salade. Erg lekker!

Omdat het mooi weer is, besluiten we toch nog een keer naar Crystal River te rijden. Onderweg bellen Marco, Miranda en Macy en zetten we de auto aan de kant om gezellig even bij te kletsen via FaceTime. Hun vakantiehuis is ook betaald voor mei en we hopen met heel ons hart dat ze kunnen gaan, ondanks alle corona-toestanden. Het ritje naar de rivier was een beetje nutteloos, we konden nergens aan het water een leuk plekje vinden om te zitten en wat te drinken, dus besloten we dat vanavond dichterbij te gaan zoeken. Hup, terug naar Dunnellon, even lekker lezen op bed en een uurtje of twee later naar de rivier. In die tijd vind ik wel uit dat er twee stoelen zijn vrijgekomen in de zo gewenste kleine business class cabine en krijg ik stoelnummers naast elkaar in het midden van rij 3. Yes!

Bij Swampy´s Bar en Grill is het druk, heel druk. Het is er ook superleuk, direct aan de rivier die hier ook uit de bron achter het dorp ontspringt en dus ook water heeft van 72 graden. Er wordt druk gevaren met kajaks, pontoonboten en paddels. Zo leuk om te zien dat de hondjes gewoon mee gaan op zo’n plank. We eten weer heerlijk, Albert kip en ik vis en besluiten dat dit gewoon een hele lekkere vakantiedag was met een perfecte temperatuur van een graadje of 22. Zo willen we ze wel vaker. Net voor ons vertrek ziet Albert ineens dat er veel mensen naar één plek kijken en dus hij haalt hij de camera uit de auto om de twee spelende otters vast te leggen. Dat is toch super? Vakantie!

Voor alle foto´s klik je natuurlijk weer op het album!

6 gedachten over “Leven als een local

  1. Gaan jullie echt dinsdag weer op weg naar Spanje? Hoe moet dat dan? Ben verslaafd aan jullie leuke verhalen over de
    belevenissen in de USA. Zal wel afkicken worden. Maar ik he ervan genoten

  2. Leuk geschreven weer !
    Ook ik ga je stukjes missen ,als ik niet kan slapen check ik altijd even of dat je al iets geschreven hebt , jammer dat het stopt volgende week.

  3. Die ontbijt cultuur missen wij altijd als we naar NL gaan. Uit ontbijten is daar nog steeds niet erg populair. Leuk om vanaf hier zo door jullie te worden bijgehouden Monique. Nog een week, dan gaan wij ook naar huis.

Wij vinden reacties echt super leuk!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s