Amelia en Cumberland Island

Om kwart voor zes hoor mijn Albertje weer rommelen met zijn iPad. In dit kleine bedje is het niet zo makkelijk om ongemerkt te bewegen ­čÖé Ik mopper even en draai me weer om, maar het om half zeven is het toch echt klaar. Dan maar weer even samen aan de planning werken. We hebben van diverse mensen tijdens onze reis al gehoord dat het door ons in de planning opgenomen Strawberry Festival eigenlijk niks bijzonders is. Veel mensen, veel food trucks en veel herrie. Als we ergens een hekel aan hebben … Vanwege dat festival hadden we twee nachten geboekt bij Tampa, maar die vallen ook nog in het weekend, dus een dagje Clearwater Beach is waarschijnlijk ook erg druk. Om die reden besluiten we een dag bij te boeken in Dunnellon, een hele goede uitvalsbasis om van alles te ondernemen en een hotel wat een 9,2 krijgt. De tweede nacht schuiven we bij Naples, omdat we daar twee nachten ook best krap vonden. De Lemon Tree Inn is tot vandaag annuleerbaar en ze hebben pech, want die extra nacht hebben ze geen kamers meer. We switchen dus naar een hotel net buiten de stad, het Hawthorn Suites by Windham voor onze laatste drie dagen.

Het ontbijt gebruiken we vandaag voor het eerst in het hotel en dat bevalt prima. Echt goed verzorgd, vers gebakken, keus uit eieren, worstjes, hashbrowns, pancakes, allerlei muffins, croissants, bagels en fruit. Daarbij sapjes, koffie, melk en thee. Keurig en onbeperkt. Na het ontbijt trekken we de schoenen, vesten ├ęn jassen aan, want het is weer berekoud met hooguit 8 graden. We hebben een reservering op de Bald Eagle van Amelia River Cruises. De boot is wel netjes met zeil winddicht gemaakt en als we met nog 55 anderen aan boord gaan, blijken er kisten met dekens te staan voor wie het echt koud heeft. De echte die-hards zitten zelfs op het open voordek, maar vooral Albert blijft liever achter het zeiltje. Ik wissel veel af, soms zit ik bij hem op het bankje, maar vaak loop ik ook naar achteren waar een paar zeilen open zijn, zodat ik foto┬┤s kan maken.

De kapitein is een beetje een slordige prater, maar gelukkig wordt de microfoon al snel overgenomen door Bob. Hij vertelt veel en wat hij vertelt is erg interessant. Het gaat al direct over de teruggelopen vangst van garnalen hier op het eiland, met name door de import uit landen waar dit ┬┤seafood┬┤ gekweekt wordt op farms. Vol van anabolen en stero├»den om zo snel mogelijk grote gamba’s te hebben. Mmmm, dat doe je toch anders denken over zo’n lekkere schaal gamba’s en ajillo of van die coconut schrimps hier. Het heeft ook veel banen gekost hier. Als we verder varen, zien we een schip uit Brazili├ź, maar grappig genoeg staat er op de achterkant met duidelijke letters ┬┤Werkendam┬┤. Albert is de enige die begrijpt waarom ik dat zo leuk vind. Nederland fabrikaat!

We varen langs Old Town Fernandina, waar de film ┬┤New Adventures of Pippi Longstocking┬┤ is opgenomen en Bob wijst ons op het groene huis wat in het Engels dus Villa Villekulla heet. Villa Kakelbont dus, maar niet hetgeen wij herkennen uit de Zweedse films. Ondertussen hebben we al diverse dolfijnen gespot, maar die dingen zijn toch erg lastig om op de foto te krijgen. Als je ze ziet, duiken ze al weer onder. Niet zoals in Australi├ź een aantal jaren geleden waar ze constant met onze boot mee zwommen. Maar vooruit, hier en daar is een rug en een staart te zien ­čÖé

We varen vandaag naar de staat Georgia, dus hebben het uiterste puntje van Florida achter ons gelaten. Tien jaar geleden stonden we op het meest zuidelijke puntje in Key West, nu dus het meest noordelijke. Het doel is Cumberland Island, het bijna onbewoonde, gigantisch grote eiland waar maar 37 mensen wonen. Het grootste deel is in beheer van de National Park Service, die het geschonken kreeg van de familie van Lucy Carnegie. Zij bezat 90 procent van het eiland, een deel daarvan is door het huwelijk van een van haar kinderen in handen gekomen van een Rockefeller. Het was juist die van familie, samen met de Vanderbildt, die ze graag wilde overtreffen in rijkdom. In alles wilde ze net een stapje groter zijn. De rijkdom was enorm, het huis op Cumberland Island was hun winterverblijf, maar het was bijvoorbeeld een van de eerste plaatsen waar elektriciteit was, mede door haar vriend Edison. Het gaat me te ver om alles na te vertellen wat we vandaag hoorden, maar wie het interessant vindt kan een groot deel van het verhaal hier vinden, met foto┬┤s!

Het eiland kent enorm veel wildlife, dieren kunnen er ongestoord wonen, zonder last te hebben van de mens. Slangen, alligators, panters, zwarte beren, herten, noem maar op, het zit er allemaal. Opvallend zijn de wilde paarden, die niet echt wild zijn, maar achtergelaten polo pony’s zijn van de rijke families, gekruist met eveneens achtergelaten grotere rassen als Clydesdales, Shires en Percherons die weer anderen meebrachten als werkpaarden. Ondertussen zijn ze wel verwilderd, want het enige wat de NPS doet is ze elk jaar proberen te tellen. Ze scharrelen hun eigen kostje bij elkaar en worden zo’n 12 tot 15 jaar oud, wat veel minder is dan paarden in gevangenschap. We zien er een aantal bij en op het strand. Voor wie sportief is, het eiland is te bezoeken met de ferry vanuit St. Marys, maar je zal moeten wandelen, dat is de enige manier om je te verplaatsen. En te laat terug? Jammer, maar de ferry vertrekt. Alleen de echte gelukkigen kunnen er logeren. Er wonen dus nog wat nazaten van de rijke families, waaronder de Ferguson┬┤s. Lucy┬┤s kleinzoon werkt er keihard, hij bezit met zijn gezin de Greenfield Inn, waar in totaal 37 gasten kunnen logeren, omringd door alle luxe, maar wel in kamers die nog zijn zoals een eeuw geleden. De chef is een van de beste koks van het land en heeft onlangs haar eigen kookboek uitgegeven. Voor zo’n 700 dollar per nacht wordt je met de boot vanaf Amelia Island gebracht, maar dan is het eten ook inclusief. We zagen vanmorgen een groep gelukkigen vertrekken van dezelfde steiger als wij los gingen.

Al met al zijn we 2,5 uur onderweg en ook op de terugweg zien we weer dolfijnen. In de haven besluiten we te gaan lunchen bij Brett┬┤s Waterway Caf├ę waar we een discussie krijgen over rust nemen. Albert heeft pijn, zoals altijd bij kou, maar ook de harde bankjes waren vanmorgen geen pretje voor zijn rug. Ik stel dus voor om lekker een middagje rust te nemen, maar ik merk dat hij zich daar schuldig over voelt. ┬┤Want daar zijn we niet voor op vakantie┬┤. Nee joh, vakantie is hard werken, elke dag bezig zijn, zoveel mogelijk zien en doen. Moet je vertellen tegen iedereen die all inclusief de hele dag op zijn bedje bij het zwembad ligt met een drankje en een boek. En als wij dan eens een middagje plat gaan, zijn we lui? Ha, net als dat wij vreters zijn als we gewoon drie maaltijden eten en niet de hele dag onbeperkt kunnen snaaien. Conclusie: ik heb een uurtje geslapen, Albert heeft Veronica Inside gekeken en zaagt nu een bosje om en straks gaan we lekker samen weer naar de Sandbar & Kitchen, want daar vonden we het gisteren superleuk!

En had ik al verteld dat ik verliefd ben? Serieus en officieel: op Amelia Island, want het is hier zo gaaf! Zulke prachtige oude bomen, prachtige houten huizen, maar ook gewoon hele schattige kleine huisjes, allemaal met veranda’s. Of ranch style, zoals Joanne en Chip Gaines zouden zeggen. Wie? Nou, die twee hebben een geweldig programma waarin ze oude huizen opknappen en de meesten hier komen rechtstreeks uit hun handen, zo lijkt het wel of zouden er nog in passen. Ik vind het hier geweldig!!

De foto┬┤s zijn er weer! En weer achterstevoren wat volgorde betreft. Enjoy!

6 gedachten over “Amelia en Cumberland Island

  1. Groot gelijk dat jullie middag rust hebben genomen .
    Mag dan wel koud zijn maar ik zie mooie blauwe luchten.
    Grappig die half wilde paarden,er zal er wel eens 1 sneuvelen als ze in hetzelfde gebied leven met beren .

  2. Wat een mooie blog weer. Ik wordt weer helemaal in de verhalen meegezogen. Mooie foto’s ook weer.
    Nog veel plezier en hopelijk wordt de temperatuur buiten toch wat behaaglijker

  3. Ik vind jullie tempo toch al moordend! Inclusief het winkelen!
    Lekker middagje rust is h├ę├ęl gezond!
    En ik geniet in alle rust van jullie blogs!

  4. Verstandig om niet naar dat festival te gaan, zou ook helemaal niets voor ons zijn al die drukte. Omgeving van Gainesville/Dunnellon is zo mooi, genoeg te zien en te doen daar.

Laat een reactie achter op Miranda Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s