To the moon and back

Als een zonnetje aan de hemel, zo vrolijk stap ik op de mooie maandagmorgen uit mijn bed. We hebben er zin in. Het Red Lion Motel was prima, maar gezellig is anders in zo’n gigant met 425 kamers. Je spreekt geen hond, tenzij ze je in de lift tegenkomt maar dat zijn korte gesprekjes hoor. Grappig genoeg gaat het altijd over waar je vandaan komt. In deze orde lift slepen we een berg bagage mee, want allen nieuwe aankopen worden in een koffer gepropt en moeten later nog in de nieuwe reistas. Bij de auto slaat de paniek toe. De zorgvuldig uitgeprinte tickets voor Kennedy Space Center zijn net zo zorgvuldig opgeborgen, dus onvindbaar. En mama organisatie kan zelfs haar digitale versie niet meer vinden en dat is wel heel erg ongewoon. Na zoeken, vloeken en schelden besluiten we maar dat de bevestiging die in onze Trello (mooi online prikbord, zoek maar op!) zit, wel genoeg moet zijn.

We slaan het ontbijt over en rijden de stad uit, via diverse tolwegen waar we de expresslane kunnen nemen omdat we een Sunpass hebben. Geen geklooi met kwartjes en dubbeltjes. Rond kwart voor tien rijden we de de enorme parking bij KSC op en raad eens? Onderweg heb ik de tickets uit de prullenmand van mijn Gmail gevist, we kunnen zo doorlopen en de barcode laten scannen. Na een ontbijt van koffie met een cinnamolrol, bezoeken we diverse presentaties en tentoonstellingen waarin we veel leren over de ruimtevaart in het verleden. Maar ook de plannen voor de toekomst zijn heel interessant, want ze gaan opnieuw naar de maan, maar ook naar Mars!

We hebben een speciale afspraak vandaag, samen met nog 120 mensen gaan we lunchen met astronaut J.D. Bartoe, die in de jaren ‘80 voor NASA de ruimt in ging om de werking van de zon te onderzoeken. Net als de eerdere sprekers vandaag blijkt hij een goede verteller en aangenaam om naar te luisteren. Zijn verhaal wordt ondersteund door foto’s uit die tijd. Het lunch buffet smaakt prima en aan tafel praten we gezellig met mensen uit Virginia. We merken wel dat we vaak de enige Europeanen zijn. En ook opvallend, overal, Zia dat er geen groepen Aziaten zijn zoals we gewend zijn. Corona?

Na eten maken we een bustour over het enorme gebied waar NASA, maar bijvoorbeeld ook Boeing werkt aan allerlei raketten, shuttles en weet ik wat nog meer. We rijden langs de enorme hal waar de boel gemaakt wordt. Ter vergelijking: de Amerikaanse vlag op het gebouw is net zo hoog als 21 verdiepingen van een flatgebouw. De plaatsen waar de dingen die lucht in geschoten worden zijn enorm groot en voorzien van gigantische bliksemafleiders. Tot slot gaan we nog naar de ruimte in Apollo V, van waar de raketten uit dat programma in de jaren ‘60 werden aangestuurd. We zien hoe de Apollo 8 voor het eerst hier mensen naar maan in schoot die ook levend terug kwamen. Een jaar later kwam de voorspelling van President John F. Kennedy uit en zetten de eerste mensen zelfs hun voetstappen op de maan. Het was een indrukwekkende dag, maar voor veel kinderen duidelijk teveel op informatie gericht.

Wij vinden het om vier uur mooi geweest en zetten de Surburban met de neus naar het noorden. We volgen Highway 1 en later de scenic A1A en zijn in ons elementje. Veel rommel, hillybillyland, Amerika’s platteland. We rijden door Daytona Beach met zijn enorme hoteltorens en sleezy oude motelletjes. De jaren ‘50 links, de moderne tijd rechts van de weg. Wij kozen voor nog meer rust en rijden door tot Flagler Beach, waar rechts van de weg alleen nog oceaan ligt. Ook wij gaan in een oud motel, maar wel een die na een orkaan in 2016 stevig gerenoveerd is. Oud van buiten, nieuw van binnen en werkelijk charmant. Geen luxe, maar alles wat we nodig hebben en op een unieke plek. We checken in via een telefoontje en een SMS-je met deurcode en krijgen ook een aanbeveling voor de Ocean Bar and Grill.

Daar gaan we dus eten, we komen er een Nederlands stel met twee jonge meiden tegen die allemaal voor het eerst in Amerika zijn. Ze kijken hun ogen uit en verbazen zich nog overal over. Een compleet andere wereld, noemt deze mevrouw het. Leuk, ooit vonden wij dat ook 😉 Nu genieten we gewoon van wat wel altijd al leuk vonden en van weer nieuwe dingen! Het eten is er super en de bediening zo lief. We delen een ‘Flaming Cheese’, kaas die aan tafel in de fik gestoken wordt en nemen allebei fish and chips, waarna we weer delen bij de broodpudding als dessert. En dan, rond half negen al, is de pijp leeg en slapen we echt binnen vijf minuten.

Mooi op tijd wakker dus voor een geweldige zonsopkomst hier aan overkant vanaf het dek wat bij het motel hoort. Maar daarover later meer!

Een gedachte over “To the moon and back

Wij vinden reacties echt super leuk!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s