Van Barcelona naar Miami

Of eigenlijk naar Fort Lauderdale, want dat laatste stuk had mee voeten in aarde dan die hele vlucht over de oceaan 🙂 Maar dat komt nog!

Ergens vanuit flight AA113 ergens boven de Atlantic:

Dan maar zo, blogje maken in Pages (de Apple-versie van Word voor de niet Maccers onder ons). Ik had van alles gelezen over inflight WIFI, maar ik kan het niet zomaar vinden en heb eigenlijk ook geen zin om het te vragen. Ik merk wel dat het afkicken is, stil moeten zitten en niet online kunnen. Hoezo verslaafd? Maar vooruit, er komt geen drank, drugs of gokken aan te pas en ik denk niet dat ik er veel mensen kwaad mee doe.

Zoals uw Captain al in zijn vroege blog had gemeld, waren we vanmorgen als de kippen erbij om op het vliegveld te komen. Vanaf een uur of vier was het gedaan met slapen en waren we allebei klaarwakker. Na een uurtje liggen sudderen in bed, vond ik het wel best. Om kwart over vijf onder de douche, optutten, de boel weer bij elkaar zoeken en naar beneden. Het shuttle-busje stond al voor de deur, misschien ook met mensen van andere hotels erin? Albert loopt meteen naar de chauffeur en hoort dat hij voorlopig nog wel even staat, hij mag niet voor zijn tijd weg. Dat geeft mij de tijd even rustig uit te checken en de overnachting, het eten en de parkeerplaats te betalen. Elke 20 minuten rijdt dan ding naar het vliegveld en deze stond gepland van 7.20 uur, terwijl we eigenlijk die van 7.40 wilden nemen. Het busje zit bijna vol, maar echt gezellig zijn die mensen ´s morgens allemaal niet hoor. De enige die wel in was voor een praatje, was de chauffeur tijdens het laden van onze bagage.

We worden vooraan Terminal 1 afgezet, waar gewoon de incheckbalies doorlopen tot nummer 650. Wij zien op de borden dat onze vlucht bij 359 tot en met 364 staat, dus sjouwen we op het gemakje de hele hal door. Als we aankomen zien we precies één mannetje van American Airlines, dus gaan we rustig zitten. Ik haal even een halve liter water uit een automaat, want je valt spontaan van je stokje, zo warm is het in de hal. Terwijl zich al een rij vormt bij het ene mannetje met zijn bagagerekje, komen er steeds meer personeelsleden bij. Karretjes met palen erop worden aangevoerd en we zien alle zig-zag paden ontstaan met mooie blauwe linten. Alleen helemaal vooraan is één rijtje voorzien van rood lint en daar komt een Priority-bord bij. Mooi, daar mogen wij, want business class heeft niet alleen het voordeel van fijne stoelen, maar ook dit soort dingen. We blijven dus rustig zitten en ik help mijn buurvrouw nog even met het op zijn nummer zetten van een jonge vent die eerst lief bij haar komt bedelen om geld, maar steeds meer gaat drammen. Tegen twee stoere vrouwen (met een vent ernaast die niks zegt, maar wel kijkt) kan hij toch niet op.

Het is een flinke groep van AA, zeker een man of tien, die rustig eerst nog koffie drinkt, de dag doorspreekt en soms zelf de make-up nog rustig aan gaat brengen achter de balie. Rond half acht gaan de linten dan toch open en zien we dat iedereen bij de blauwe rij moet inchecken bij de automaten, waar wel twee mensen lopen om te helpen. Er zijn drie balies open voor afgifte van bagage, de andere drie zijn voor priority. Wij staan op plaats drie en zijn vlot aan de beurt. Ik geef de paspoorten af en de dame begint een partij te rammelen op die computer. Ze vraagt ons of we op visum of ESTA vliegen en het hart klopt me even in de keel. Niet online in kunnen checken … het zal toch niet. Ik vraag of ze de ESTA´s wil zien en zegt alleen: ´ahora no´, nog niet. Het zal toch niet fout gaan? Maar gelukkig! Weer de vraag of we in China geweest zijn en dan gaan de bagagelinten aan onze koffers, die keurig 22,5 en 22,7 kg wegen. We mogen zelfs tot 32 gaan in BC (en dan ook nog 2 per persoon), maar we vinden het wel prima zo. Je moet het zelf ook allemaal meesjouwen. Voor terug zal er wel een kar nodig zijn 🙂

Via mijn telefoon zie ik dat Esmee thuis de stofzuiger aan het werk heeft gezet, maar dat die niet helemaal de weg meer weet. Ik krijg daar een melding van via de app, dus vraag haar of het lukt. We kletsen even bij, ze had gisteren een superleuke middag gehad met San (onze beetje-verder-weg-buurvrouw) waarmee ze naar Spaanse les gaat en de rest van de groep. De juf kon niet, maar de klas had zijn eigen feestje gebouwd blijkbaar. Net voor half tien wandelen we weer naar de gate, E73, waar het al behoorlijk druk is. Voor het boarden krijg ik nog wat mailtjes binnen, in de wachtrij. Zo komen we de tijd wel door. We mogen na kinderen en mindervaliden in Groep 1 aan boord, wat aan de ene kant heel fijn is, maar anderzijds vind ik het in dit toestel ook vervelend. Ik had er bij het uitkiezen van de stoelen niet bij stilgestaan dat alles wat achter ons zit, hier nog langs zou komen. Alleen de eerste zes rijen hebben geen andere passagiers die door de BC naar achteren lopen. Ik voel me altijd erg bekeken en eerlijk gezegd heb ik echt wel wat mensen gezien die deze afdeling op zijn zachtst gezegd niet aan anderen lijken te gunnen. 

Enfin, niks van aantrekken maar. Gewoon lekker gaan zitten. De stoelen zijn ruim, mijn benen houden een halve meter over voor ze bij het voetensteuntjes voorin mijn hokje zijn, maar als ik mijn stoel plat leg, kan ik er net bij. Ja plat, dit zijn gewoon totaal 180 graden plat te leggen stoelen, zover ben ik nog niet gekomen, maar ik heb al wel heerlijk languit mijn siësta gehad na het eten. Oortjes in, muziek aan en ik doezel heerlijk weg! Het begon hier trouwens met cava, jus d´orange of water. Ik nam ook eens cava, eigenlijk vond ik het niet eens lekker, zo vroeg op de dag. De warme nootjes erbij waren wel heerlijk. Als we geïnstalleerd zijn, vermaak ik me met een aantal afleveringen van jaar 12 van de Big Bang Theorie. Daar kan ik altijd zo om lachen, echt een van mijn favorieten, al jaren. Ik zag al snel dat Albert het met me eens is. 

Ze houden hier wel van doorwerken. Ik weet niet eens hoe laat we precies opstegen (mijn app zegt 10.40, on time) en een uur later zaten we al met het voorgerecht voor de neus. Ze hebben tomaten over denk ik, want we kregen een taartje met rode en gele tomaten op een soort mousse van weet-ik-niet. Lekker was het zeker. Daarbij een artisjokkensalade met jawel, gele en rode tomaatjes. Als hoofdgerecht had ik  kip met aardappelpuree en wat groenten en ging Albert voor de steak. Die hadden we online besteld, waarmee we wat verwarring zaaiden waarschijnlijk, want ze kwamen vragen of we soms van stoel geruild hadden. En dat klopt, Albert zijn pijnlijke kant is links, dus is hij rechts gaan zitten, zodat er zeker niemand tegen hem aanstoot, ook niet met etenskarren. 

Het personeel is erg attent, heerlijk om weer eens Amerikaans-Engels te horen spreken (hoewel me tijdens dat etentje met Cassidy en Brendon in Amsterdam pas opviel hoe ver-Engelst mijn Amerikaans is sinds we in Spanje wonen). Ze brachten als dessert ook nog een heerlijk ijsje met caramelsaus en nootjes voor mij en Albert ging natuurlijk voor het kaasplankje. Na de koffie gingen alle luikjes dicht, zowel van het vliegtuig als bij ons zelf. De foto´s van het eten zijn vooral wat blauwig, want de lichten waren al eerder gedempt, alleen boven de gangpaden zit blauw licht (note: nog even wat gecorrigeerd, maar Mwah …)

Inmiddels zijn we alweer een tijdje wakker, we zijn zo’n beetje halverwege de vlucht volgens mijn scherm voor me. De totale vlucht duurt 9 uur en drie kwartier, in plaats van de eerder geplande 10 en een half uur. De verwachte aankomsttijd van vijf over drie is in de App bijgesteld naar vijf voor drie, maar volgens het scherm wordt het zelfs kwart over twee. Mooi op tijd dus. Ik ga naar aflevering vijf van de BBT!

Part two: al the way from Fort Lauderdale!

Je zou zeggen, méns, waar heb je nog zin in, midden in de nacht, want bij jullie is het inmiddels kwart over één. En dat na een enorme lange reisdag, ik ben echt best wel gaar. Maar hier is het nog maar kwart over zeven in de avond en we gaan toch proberen een beetje in het ritme te komen. Daarbij komt dat we geen hap eten in ´huis´ hebben, alleen twee flesjes water en een paar zakjes drop. In het vliegtuig hebben we een uur of twee voor het landen nog lekker gegeten. Een soort sandwich van draadjesvlees met gesmolten brie, een schaaltje vers fruit en een heel klein maar wel heel smakelijk potje chocoladepudding. Erbij lag nog een zakje chips, maar dat was van die Engelse salt & vinegar. Waarom die Britten nou overal azijn over gooien is mij een raadsel, maar ik hou er niet zo van. Met azijn zeem ik de ramen. Of Jose in elk geval 🙂

Anyway, wij hebben dus net wat appetizers en een paar blikjes drinken besteld bij Sordino´s, die ons werd aanbevolen bij de receptie van het hotel. Wordt zo gebracht. Maar even terug naar de vlucht. Dat werd dus nog wat lezen, de laatste aflevering kijken waar Shamy en consorten weer helemaal los gingen en af en toe een dutje doen met lekkere ontspannen muziek via de oortjes. Dat business class vliegen is duur, maar mán, de afwisseling met goedkope reisjes door Spanje en om de zoveel tijd eens zo de plas over, dat is het toch wel hoor. Wat een enorme ruimte biedt AA, dit is de tweede keer dat we met hen naar Miami vliegen en ze spannen echt wel de kroon. Wat luxe betreft vind ik ze wat minder, Qatar was echt super wat betreft catering en ook onze eigen KLM vind ik altijd een echt feestje. Ook de wc´s hebben alleen een zeepje, terwijl je bij anderen vaak ook nog wel een lekker luchtje en een lotion vindt. Maar vooruit, dat is echt muggenziften (al vind ik eigenlijk … voor dat geld .. ha!). Die koptelefoons zijn dan wel weer geweldig, zo jammer, die tekst op dat doosje!

Ze hebben ons in elk geval snel en veilig in Miami gebracht en daar begon de grote wandeling. We waren bijna als eerste het toestel uit en dat geeft altijd wel een lekkere voorsprong. We konden de pas er aardig inhouden en waren als derde of zo bij de automaten waar ons paspoort gescand werd, de vingerafdrukken werden genomen en we ook nog op de foto mochten. Er rolt dan een dunne slip papier uit met een afschuwelijke houtskooltekening van je hoofd en daarmee mag je je alsnog melden bij een immigration officer. Iedereen volgens mij, ook degenen die al met een gebruikte ESTA kwamen. Alleen de mensen met Global Entry (speciaal programma) kwamen er sneller door. Nu gaan we niet klagen, want we waren echt binnen 10 minuten voorbij de hokjes, ik denk dat de meesten uit ons toestel nog bij de automaten stonden en ondertussen kwam er nog een grote vlucht binnen. De koffers waren er ook direct en waar ik me van vroeger douane herinner met snuffelhonden en bagage die over de banden moest, werd er nu alleen een keer geknikt door een paar mannen die bij de bordjes ´douane´ stonden en weg waren we.

MIA Mover, paarse bordjes, car rental center. In draf achter de kudde aan, waarom we eigenlijk zo hard moeten, snap ik nog niet, maar vooruit. Wárm in die terminal, werkelijk een sauna. Mijn lief racen met de twee grote koffers en zijn langere benen, ik met de korte pootjes erachteraan met mijn mooie nieuwe rode rolkoffertje en zijn rugzak erop. Wat een k*tding is dat koffertje! Gekocht bij de ANWB met ledenkorting (dankzij Hendrika) én in de uitverkoop. Ik was er zo groots mee. Nou, die krijgt een zwieper hier. Waar je het kreng ook wegzet of hoe je je spullen ook inpakt, hij klettert continue voorover. Ik scoor wel een mooie hier ergens.

Uiteindelijk komen we dan toch bij het treintje wat de hele meute richting de huurauto’s brengt en daar aangekomen (aardig ritje nog) mogen we bij Avis alle rijen voorbij. We zijn ´Preffered Member´ geworden en hebben de auto al vooruit gereserveerd. We hoeven alleen even in de garage ons gezicht laten zien, nou ja, Albert. Met creditcard en onze rijbewijzen. Jammer, anders hadden we via de app al onze auto gezien en eventueel alternatieven. De man voor ons (de enige trouwens, boven stond een enórme rij aan de balies) stond vreselijk te zeiken, maar de baliemedewerker kon ons blijkbaar wel waarderen. Grapje, grolletje, sleutels mee. Dikke Chevy Suburban met 2620 Miles op de teller, hij ruikt nog helemaal nieuw. Even gecheckt of hij ook navigatie heeft, want bijhuren is erg duur en anders moet je met de telefoon gaan tobben en ook dat zit er standaard op. Appeltje, eitje, scannen bij de exit en gaan. Rechtstreeks de file in op de I95.

We geven het op een gegeven moment op, we staan al dik anderhalf uur aan te schuiven en er komt volgens Google Maps steeds meer tijd bij. Dus gaan we er bij 62th Street af en wurmen ons door allerlei straatjes naar de 1 North. OK, het zijn wat meer stoplichten en ook daar was het heel druk, maar ook heel leuk om te rijden. Langs allerlei winkelcentra, havens, huizen en leuke dingen om te zien. Beter dan de snelweg. Uiteindelijk wordt het ritje van een klein uurtje dik tweeënhalf uur. Lesje geleerd: volgende keer gewoon weer een airporthotel. Maar vooruit, voor hier waren we niet eens zo heel laat en we hebben een heerlijke vlucht gehad, dan kan je nog wel wat hebben.

Nu is de pijp wel leeg. We zijn aangekomen bij het Deco Hotel aan Harbor Drive in Fort Lauderdale en ik heb net net een kop koffie gezet hier in ons leuke studiootje voor drie dagen en zo nog wat eten en dan gaan we het bed in. Morgen volgen foto´s van buiten, hier bij het hotel, want het is echt leuk. Het is heerlijk weer, zo’n mooie zwoele avond, lekker muziekje, bar, zwembadje. Helemaal goed. En ons Fiatje gaan we natuurlijk ook uitgebreid showen!

Note: vette hap, eigenlijk vond ik alleen de broodsticks lekker!

De foto´s van vandaag staan ook (bijna) allemaal in het fotoalbum. Later zullen er in de albums ook foto´s komen die niet op het blog pasten. Je kan in het album bladeren door middel van de pijlen onderaan elke pagina.

4 gedachten over “Van Barcelona naar Miami

  1. Wat heerlijk dat jullie er zijn. Bc is gewoon extra vakantie, maar ik ben ook altijd blij als iedereen op zijn plek zit…
    Veel plezier!

  2. Wat een heerlijk verhaal! Wij zijn de laatste keer ook op MIA geland, wat een pleuriseind lopen is dat naar die MIA mover! Waarom maken ze dat ding niet wat dichter bij de terminal!

    En die vergelijking met een houtskooltekening, hilarisch en zo waar!

  3. Oeps voor jou appeltje eitje, Ik moest soms wel even terug lezen hoe en wat (zal de leeftijd wel zijn oeps). Jullie zijn er en ik begrijp 3 dagen even bijkomen. Het is hier nu 0.30 uur een deze dame gaat naar bed. Kijk uit naar je dag wat jullie morgen gaan beleven. Leuk hoor, ik geniet er van.

Wij vinden reacties echt super leuk!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s